Tussen Harderwijk en Nunspeet, ten zuiden van de Zuiderzeestraatweg-Harderwijkerweg, ligt het landgoed Hulshorst, waarvan de geschiedenis teruggaat tot de 13e eeuw. Het voormalige Huize Hulshorst werd gesticht door de adellijke familie Van Speulde. Via huwelijken en vererving komt het riddermatig goed via de familie Van Arnhem in 1665 in bezit van Alexander baron van Spaen. Tot het eind van de 18e eeuw bleef Huize Hulshorst in eigendom van zijn nazaten. Volgens overlevering verbleven zij er slechts incidenteel, hoofdzakelijk om te jagen in het sterrenbos, dat hier in de 18e eeuw was aangelegd. Eind 18e eeuw raakte het landgoed in eigendom versnipperd. Huize Hulshorst met de buitenplaats kwam in 1813 in handen van Hendrik Frans van Meurs. Hij verbouwde het huis, breidde het bezit verder uit en legde er een landschapspark aan. Begin 20e eeuw kwam het landgoed via vererving in eigendom van het echtpaar Van Voorst van Beest – van Isselmuden. Het huis werd andermaal vergroot. Toen het gebruik als zomerverblijf werd beëindigd, stelde weduwe Van Voorst van Beest – van Isselmuden landgoed Hulshorst open, waarna het uitgroeide tot een geliefd recreatiegebied met name voor de directe omgeving.
Landgoed Hulshorst bestaat uit een afwisseling van parkbos met slingerende wandelpaden, een structuur van rechte lanen, kleine en grote graslandpercelen en oude productiebossen met rabattensystemen.
Open ruimtes worden omgeven door fraaie bosranden en slingerlanen, waar een diversiteit in boomsoorten zorgt voor een gevarieerd kleurenpallet. De gegraven Zilverbeek loopt hier, deels recht en deels slingerend, van zuid naar noord doorheen.
Het koetshuis en de moestuin aan het einde van de met klinkers verharde gebogen toegangslaan, vormen het centrum van de aanleg.
De naastgelegen plek van het vroegere Huize Hulshorst, thans een lichte terreinverhoging beplant met bomen, is als zodanig moeilijk herkenbaar.
De vroegere tuinaanleg is nu een picknickveldje, waarvandaan uitzicht over de tot vijver verbrede Zilverbeek en uitgestrekte graslanden aan weerszijden van de Vuurkuilweg.
Oostelijk van het koetshuis voert een gebogen weg langs een weiland naar de tuinmanswoning. Oorspronkelijk lag direct ten oosten hiervan Erve Hulshorst. De plek van de vroegere boerderij is thans begroeid met bos en alleen nog herkenbaar aan een merkwaardige boog in de rechte laan tussen Harderwijkerweg en Oudeweg.
Direct buiten de huidige landgoedgrenzen staan diverse woningen en boerderijen die oorspronkelijk ook deel uit hebben gemaakt van het bezit, waaronder de vroegere woning van de bosbaas aan de Harderwijkerweg, boerderijen de Vuurkuil en De Leeuwerik aan respectievelijk de Vuurkuilweg en Oudeweg en het ‘nieuwe’ Huize Hulshorst (Landgoed Huize Hulshorst) nabij het spoor.
Verspreid over het landgoed bevinden zich langs de rondwandeling diverse markante plekken en objecten, vele met een eigen naam.
Opvallend is dat deze qua ligging veelal gekoppeld zijn aan de loop van de Zilverbeek, zoals:
‘Goudvissenkom’, een nagenoeg ronde vijver min of meer als beëindiging van de beekloop, direct ten zuiden van de Harderwijkerweg. Een kleine, begroeide heuvel zorgt voor afscherming van de doorgaande weg.
‘Wilhelminaboom’, op een open plek in het parkbos direct ten oosten van de Goudvissenkom;
‘Zwemkom’, ook wel ‘Ezelskerkhof’ genoemd, een markante kuil met omwalling in een scherpe bocht van de Zilverbeek. Op deze plek bevinden zich in de oevers resten van bakstenen muurtjes, relicten van een vroeger badhuis; een meer transparant parkbos met bijzondere oude bomen (oa zakdoekjesboom, treurbeuk, plataan en kastanje), sterk slingerende beekloop en bergje als plek van de vroegere Salon, een koepel met uitzicht richting de Zuiderzeestraatweg.
‘Cascade’ en verbreding in de beek met ronde bak, oostelijk van de vroegere huisplaats.
In het bos direct ten oosten hiervan: een “monumentale eik” (oudste boom op het landgoed).
‘Zwitserse Partij’, een extra sprengkop van de Zilverbeek, omgeven door heuveltjes, gesitueerd nabij de kruising Oudeweg-Onder de Bos.
‘Vergeet-mij-niet-boom’, een meerstammige beuk op een bergje bij een scherpe bocht in de Zilverbeek. Op het afgeplatte bergje stond oorspronkelijk een koepel, waarvandaan een vergezicht bestond op het vroegere Huize Hulshorst.
‘Van Meurswegje’ of ‘Laantje van Meurs’, voert westwaarts langs de ‘Vergeet-mij-niet-boom’, aangelegd door vroegere eigenaar H.F. van Meurs als verbinding met treinstation Hulshorst.
‘Tempellaan’, een rechte laan van douglassparren waar oorspronkelijk aan het einde de ‘Tempel’ stond, een klassiek tuinprieel.
Aan de zuidgrens van landgoed Hulshorst is de locatie van een oorlogsherinnering, een kruis ter nagedachtenis van een omgekomen RAF-piloot.
